به تو سلام می کنم ، به تو که به زبان مشترکی صحبت می کنیم اما معنی لغات هم را نمیفهمیم . من به تو لبخند میزنم ، تو که فکر می کنی بهانه ای در پس لبخند بی ریای من است .

من به تو نگاه می کنم . تمام حرکات تو را دیده ام . بیرونت را و گاه شاید اندکی درونت را . قدر بضاعتم . تو به من نگاه می کنی و تنها برون دیده ای و بس . به تو نگاه کردم بی هیچ قضاوتی . به من نگاه کردی در مسند یک قاضی ؟ این همه راه را یک شبه چطور طی کردی که من با سفر چند ساله ام به درون خودم هنوز به ابتدای راه هم نرسیده ام ؟

هموطن سلام

باور کن هر سلامی طمع گرگی به همراه ندارد . ذهنت را کمی آرام کن . شاید در پس هر چهره روحی ببینی . من هر روز تو را میینم . در کوچه ، در خیابان ، در محیط کار در هر جای این خاک ، تو هم هر روز مرا میبینی . هیچ فکر کرده ای چطور میشود آدمی در خاک خودش اینگونه غریب بماند ؟ من غریبم . به حق تو چشم نداشته ام . حقم را از حقت برداشت نکردم . به حریمت دست درازی نکردم . تمام سعی خود را کرده ام که کوچکترین حقوق شهروندی و انسانی را در حقت رعایت کنم ، با تو رفتار سینوسی نداشته ام . میدانی رفتار سینوسی چیست ؟ یعنی تو روز اول صفری ، فردا شروع به یک شدن می کنی ، فردای آن فردا میخواهی باز گردی به خط خود ، فردای فردای آن فردا میخواهی خود را کامل جدا کنی ، حتی از آن خط صفر ، باز هم دور تر میشوی . اینک تو در نقطه منفی یک هستی و دور و دور و دور .... هموطن باز هم به تو لبخند می زنم . میدانم تو هم مثل من سرگشته ای و با وجود لبخندم باز تو خود را جدا کردی .

هموطن ! من زبانم پارسی است . قلبم پارسی . جسمم از این خاک است و هرگز نفهمیدم فهمیدن یک پارسی تا این حد برایت مشکل است !!! تو حق داری . باز هم قلبم این اجازه را به من نمیدهد که حق را به تو ندهم . مشکل از من است . از زبانی که سخن می گویم . بگذار برم . بروم جایی که مردمش به زبان دیگری گویش می کنند اما تمام سعی خود را خواهند کرد که به زبان مشترک برسیم . این وطن برای تو و برای تمام بقیه . این خاک مرا و امثال مرا پس می زند . خاک من روزگاری به خاطر صداقت مردمانش شهره بود . اینک من به جرم صادقانه گفتن محکوم و انگشت نما . چون حرفهایم توی ذوق میزند . میدانم . چون عجیبم . میدانم . چون تو حتی نخواستی بدانی من که هستم و چه هستم و جنسم چیست . این را هم خوب میدانم .

هموطن خوب من !

هرگز از شناختن نترس . از نشناختن بترس . بگذار آنان که از جنس تو نیستند فرصت صحبت کردن داشته باشند . شاید در پس حرفهای نا مفهوم و غیر منطقیشان برای تو ، ذره کوچکی خودنمایی کند . هموطن من ، از تو درسها گرفتم . کوله ام سنگین است به قدر سنم . نه بیشتر نه کمتر . کوله ام را هم خواهم برد . بگذار تمام این خاک برایت بماند . من خدایم را هم خواهم برد . با تعجب به من نگاه نکن . خدای من با خدای دیگران کمی متفاوت است . هموطن خدای تو چگونه است ؟ خدای من دوست است و مهربان . خدای من هرگز قضاوت نمی کند . خدای من خدای فرصت هاست . خدای من نهایت تعادل است . خدای من از ذاتش به تو هدیه می دهد . خدای من از تو نمیرنجد . خدای من با تو قهر نمی کند . اما من با خدایم بارها قهر کرده ام . بارها دعوا کرده ام . بارها به خدایم از تو گفتم . میدانی جواب خدایم به من چه بود ؟ اشتباه نکن عزیز هموطنم . آتش نبود . جهنم نبود . جواب او تنها یک کلمه بود . باز هم صبر کن .بیشتر صبوری کن و با بنده ام مهربان باش . لبخندت را دریغ نکن آنگونه که من لبخندم را دریغ نکردم. به تو سخت نگرفتم پس به آنان سخت نگیر . قضاوت نکن . از آنها نرنج . هرکس در نهان نهان نهان خود دلایلی برای انجام هرکار دارد . تو سعی کن تنها انسان باشی . آنگونه که خلقت کردم . و من هنوز درگیر پیدا کردن انسانیتم . میبینی هموطن خوبم . تو حق داری . چون تو آزادی . آزاد آزاد . چطور می توانم حق را به تو ندهم . هر روز که می گذرد بیشتر می فهمم که تا آن لحظه رهایی بسیار فاصله دارم . تو آزادی و من نه . تو تصمیم می گیری و من تنها نظاره می کنم . پس تو حق داری . زبان مشترکی بین ما نیست . چگونه از تو برنجم در حالی که حق با توست ؟ هموطن ، امروز خوب میدانم من و امثال من حتی فرصت این را نخواهیم داشت سلامی نثارت کنیم .

هموطن !

مدتهاست بغض راه گلویم را بسته ، اما به اشک گفته ام نبارد . میدانی حتی چشمانم هم به من اعتماد ندارند . چون دیر زمانی است که درخلوت می بارند و می بارند و می بارند. باورت می شود در پس این ظاهر بی غم چه کوهی نهفته باشد . بگذار وقت تو را با درد هایم نگیرم. چقدر این شعر شبیه من است :

قلب تو كبوتر است
بال هايت از نسيم
قلب من سياه و سنگ
قلب من شبيه ...
بگذريم

دور قلب من كشيده اند
يك رديف سيم خاردار
پس تو احتياط كن
جلو نيا
برو كنار!
***
توي اين جهان گنده‎ ، هيچ كس
با دلم رفيق نيست
فكر مي كني چاره ي دلي كه
جوجه تيغي است، چيست؟
***
مثل يك گلوله جمع مي شود
جوجه تيغي دلم
نيش مي زند به روح نازكم
تيغ هاي تيز مشكلم
***
راستي تو جوجه تيغي دل مرا
توي قلب خود راه مي دهي؟
او گرسنه است و گمشده
تو به او پناه مي دهي؟
***
باورت نمي شود ولي
جوجه تيغي دلم
زود رام مي شود
تو فقط سلام كن
***
تيغ هاي تند و تيز او
با سلام تو
تمام مي شود.

 راستی این شعر شبیه من بود یا من خود این شعرم ؟ شاید اینها پندار توست از هموطنی که هنوز نشناخته قضاوتش کردی ؟ بگذریم . گذشتن کارم شده . کار هر روزه ام . گاه با خود می گویم چگونه است که چشمانم را میبینی و برق نگاهم را ، اما به خود جرات نگاه کردن به قلبم را نمیدهی ؟ اشتباه نکن عزیزم . اینها گله نیست . اینها تنها سوال ذهن خسته من است . همیشه سکوت کرده ام و پناه برده ام به او که تو هم خوب میشناسیش . اینبار نمیدانم چرا مهر سکوتم شکسته . شاید دلی شکسته . شاید . نه به خاطر تو . نه . به خاطر خودش . اینبار برای خودش . به خاطر مرگ یک یک اصول اخلاقیم . میدانی بگذار با تو رو راست باشم . دلم اینبار شکسته به خاطر تمام سادگیم. می دانی چرا؟ بگذریم . من گذشتم .

هموطن خدانگهدار